Pora siesty 208

Edith Piaf. Dla starszych Francuzów symbol, niczym wieża Eiffela. Dzieciarnia z imigranckich osiedli może prześlizgnąć się przez życie w niewiedzy. Część tej społeczności ogląda jednak filmy. Niewykluczone, że przez nieuwagę trafi na brawurową Marion Cotillard w roli Edith. Nie będzie to czas utracony. 

Ci, którzy uważają swe życie za przegrane, bo – jak im się wydaje – los nie przygotował dla nich stosownie sprężystej trampoliny do sukcesu, w historii dziewczyny ze ścieku świata znajdą inspirację. Nie ma takiego dna, z którego przy stosownym koktailu z talentu, harówki, determinacji, cierpliwości i kropli szczęścia nie można wspiąć się na szczyt. 

Ci, którzy pewnie i śmiało wprost na dach tego świata zmierzają, pojmą, że to miejsce, w którym mocno wieje. Przelewy i brawa, pokusy i zazdrości, pochlebstwa i pomówienia, oczekiwania i szantaże to zawierucha, której przetrwanie znacznej siły wymaga. A ostatecznie rzadko szczęście i spełnienie przynosi.

Mnie dręczy tytuł: Niczego nie żałuję. Piaf sięgnęła po tę piosenkę trzy lata przed śmiercią i uczyniła z niej swe epitafium. Gdy chora, zniszczona, dramatycznie doświadczona kobieta nie żałuje, wielu nabiera pewności, że wszystko co złe, także w ich życiu, sens miało i zdarzyło się po coś. 

Właśnie tak miało być. Tylko tak mogło być. I mnie myśl taka dawno temu niosła pocieszenie. Czasami wracam do niej, patrząc z wdzięcznością na wielki format płótna mego losu. Credo Piaf jednak to prawda nie moja. Wiem, że się nie odstanie, ale żałuję tylu słów i przemilczeń, zaniechań i zaniedbań, bezmyślności i nieuwagi. Czuję, że mogłem wybrać inaczej, a mimo to znaleźć się tu, gdzie jestem, tylko w swej lepszej wersji.

Na przykład zgubiłem scyzoryk Dziadka Stasia. Niewielki, o rękojeści z masy perłowej. W długie letnie popołudnia, w błotnej woni Bugu i końskiej sierści, pod wstęgami komarów, strugaliśmy nim zgrabne łódki z kory. Gdybym dziś miał go w dłoni, wierzę, że światło i ciepło – dobro tamtej chwili wracałoby do mnie, ilekroć zapragnę. 

Nie mam. Nie wraca. Żałuję.

Playlista audycji:

Stochelo Rosenberg & Nous'che Rosenberg - Marseillaise Improvisation
Édith Piaf - Padam padam
Louis Armstrong - La Vie En Rose
Vaya Con Dios - Johnny
Abbey Lincoln - Avec Le Temps
Andrew Litton, Branford Marsalis & English Chamber Orchestra - Arabesque No. 1
Nancy Vieira & Raphaele Lannadere - Les Lendemains De Carnaval
Cesária Évora - Petit Pays
Mo'kalamity & the Wizards - Autour de toi
Joyce Cândido & António Zambujo - Queria Morar Num Boteco
Ivandro & António Zambujo - Conversa
António Zambujo & Mon Laferte - Madera de Deriva
Mariza - Há Uma Música Do Povo