Poszukiwacze politycznego złota 175

Kto się boi prawdy?

Ujawnienie w ostatnim czasie ponad trzech milionów nowych dokumentów dotyczących tzw. afery Epsteina niewątpliwie zelektryzowało światową opinię publiczną. Sprawa ta jest tak wieloaspektowo bulwersująca, że trudno przejść obok niej obojętnie. Począwszy od kwestii bezwzględnego wykorzystywania kobiet, w tym często nieletnich dziewcząt (z których niejedna do dziś nie potrafi wyjść z traumy), poprzez fakt, iż czynów tych dopuszczały się osoby z pierwszych stron gazet. W ujawnionych aktach pojawiają się nazwiska zarówno najbogatszych ludzi świata biznesu, niekwestionowanych gwiazd, jak i wielu polityków z różnych krajów. Nie jest to więc lokalna afera obyczajowa, do jakich zaczęliśmy się już przyzwyczajać. Zarówno jej zasięg, skala okrucieństwa, jak i potencjalne konsekwencje dla świata są wręcz niewyobrażalne. Nie dziwi zatem fakt, że coraz częściej pojawiają się głosy, iż być może jej źródeł należy doszukiwać się na Kremlu.

Dr Katarzyna Kasia i Klaudiusz Slezak omawiają szczegóły tego międzynarodowego skandalu oraz jego możliwe konsekwencje – paradoksalnie dla nas wszystkich. Co sprawia, że możni tego świata w tak bulwersujący sposób realizują swoje najciemniejsze fantazje erotyczne, używając do tego nawet niewinnych dzieci? Czy Jeffrey Epstein działał samodzielnie, czy był elementem szerszego, globalnego planu? Czy faktycznie Rosja, przy pomocy zdobywanych latami „kompromatów”, kontroluje decyzje i zachowania zachodnich polityków? Czego możemy się jeszcze dowiedzieć o udziale Donalda Trumpa w tym zorganizowanym procederze oraz czy jego szokujące wypowiedzi i pomysły – jak choćby w sprawie aneksji Grenlandii – mają na celu odwrócenie uwagi od niewygodnych faktów z przeszłości? I czy, w obliczu groźby ujawnienia kompromitujących czynów lub nadużyć z tamtych lat, można postawić tezę, że to właśnie lęk przed zdemaskowaniem decyduje m.in. o tym, iż w Ukrainie nadal marzną i giną niewinni ludzie? Wydaje się, że bez cienia wątpliwości można stwierdzić, iż ta mroczna wyspa i wszystko, do czego tam dochodziło, skupiają jak w soczewce od lat znaną, okrutną prawdę: światem rządzą trzy siły – seks, pieniądze i władza.

Karol Nawrocki w ostatnim czasie zdaje się być bardziej towarzyski i coraz częściej zaprasza do swego pałacu nie tylko bliski jego sercu obóz polityczny, lecz także przedstawicieli rządu. Niestety, nie wszystkich zachęciło ostatnie zaproszenie, pozbawione określonej agendy spotkania, w związku z czym ani z Koalicji Obywatelskiej, ani z Lewicy nikt się tam nie pojawił. Prezydent jednak nie ustaje w wysiłkach i wystosował kolejne zaproszenie – tym razem bardziej formalne – w postaci zwołania Rady Bezpieczeństwa Narodowego, na które, zgodnie z dobrym obyczajem, wypada się stawić. Czy ma to na celu ocieplenie jego wizerunku jako osoby koncyliacyjnej? A może cel jest zupełnie inny, co mogłaby sugerować lista tematów, które mają zostać tam poruszone, ze szczególnym uwzględnieniem insynuacji lub wręcz bezpośredniego ataku na Włodzimierza Czarzastego, zapowiedzianego już w samym zaproszeniu? W co gra Karol Nawrocki? Czy to kolejna runda walki pomiędzy dwiema najważniejszymi osobami w państwie? Czy marszałek Sejmu ma się czego obawiać oraz czy pytania i wątpliwości dotyczące jego osoby mogą mu realnie zaszkodzić?

Będzie także mowa o zlocie sympatyków Konfederacji Korony Polskiej, który tradycyjnie obfitował w liczne skandaliczne, irracjonalne, obraźliwe i niezgodne z faktami wystąpienia. Zasadniczo wygłaszane tam tezy należałoby pominąć milczeniem, lecz jest to niemożliwe ze względu na fakt, że – zgodnie z ostatnimi sondażami – już co dziesiąty Polak deklaruje chęć głosowania na partię Grzegorza Brauna. Zdaje się więc, że trzeba o tym nie tylko mówić, ale wręcz krzyczeć, aby choć spróbować postawić tamę szerzeniu się tej jawnie prorosyjskiej propagandy, opartej na filozofii „anty…”. Jak możliwa jest tak duża popularność partii prorosyjskiej w kraju, który tak wiele wycierpiał ze strony wschodniego oprawcy? Czy to brak refleksji, pamięci, głupota, czy może już zdrada?

Zdaje się, że chwilowo Polska 2050 przestanie tak bardzo absorbować naszą uwagę, ponieważ w końcu – po wielu przeciwnościach i nagłych zwrotach akcji – ma nową przewodniczącą. Została nią Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz. Czy jest szansa, że spokój w tej partii potrwa dłużej? A może w tak silnie podzielonej formacji wewnętrzne spory i animozje będą się jeszcze mnożyć? Co ten wybór oznacza dla całej Koalicji 15 października i czy Donald Tusk ustąpi, spełniając marzenie nowej liderki o objęciu teki wicepremiera?