Poszukiwacze politycznego złota 143

o Karolu, który został decyzją

Ostatnie dni nadal zdominowane były przez kontrowersje wokół kandydata "obywatelskiego". Można odnieść wrażenie, iż im bardziej Karol Nawrocki próbuje się tłumaczyć, tym bardziej się pogrąża. Ciągle nawarstwiające się pytania i piętrzące wątpliwości, dotyczące zarówno faktycznego sposobu przejęcia kawalerki od p. Jerzego, spisywanych z nim umów, jak i pisemnej deklaracji opieki oraz zaspokajania jego bieżących potrzeb (jak pamiętamy Przemysław Czarnek i inni dementowali, żeby istniał dokument to poświadczający) w zestawieniu z tym, co wiemy na pewno - że p. Jerzy od dawna przebywa w DPS a koszty jego utrzymania pokrywa Urząd Miasta Gdańska - wszystko to razem tworzy coraz bardziej wątpliwy i jakże smutny obraz historii potencjalnego wykorzystania trudnej sytuacji starszego pana, a następnie jego porzucenia. Pewną perfidią też jest fakt, że oświadczenie, w którym Karol Nawrocki zobowiązuje się wprost do stałej opieki nad p. Jerzym, zostaje podpisane już w momencie, gdy został wybrany na prezesa IPN i ma pełną świadomość, iż nie będzie w stanie się z tych obowiązków wywiązywać, mieszkając w Warszawie. W wyniku coraz liczniejszych niekorzystnych ustaleń w sztabie zapanowała znaczna panika a sam kluczowy (nomen omen) bohater afery, aby ugasić pożar, wygłosił oświadczenie, iż wspaniałomyślnie ustalił z żoną przekazanie rzeczonej kawalerki na cele charytatywne (oczywiście nie wskazując żadnych szczegółów, co wygenerowało tylko dalsze pytania). Czy jest szansa, że wkrótce dowiemy się całej prawdy o tej kontrowersyjnej transakcji? Czym jeszcze może nas zaskoczyć kandydat? Czy narracja PiS o roli służb w ujawnieniu dokumentów (znajdujących się zresztą w Urzędzie Miasta), może kogoś przekonać? Co było realnym powodem namaszczenia akurat Karola Nawrockiego na kandydata? Realna niewiedza o jego ciemnych stronach? A może właśnie to świadomość ich istnienia miała dać Jarosławowi Kaczyńskiemu gwarancję przyszłego posłuszeństwa prezydenta wobec palących potrzeb partii jak np. veta lub ułaskawienia... ?

Prowadzący omawiają także sposoby odwracania uwagi od problemów swojego kandydata, zarówno przez PiS, jak i prawicowe media, które zajmują się prezentowaniem wyimaginowanych, bądź skrajnie zmanipulowanych "afer", oczywiście jak zawsze z właściwym sobie słabym przywiązaniem do faktów. Nie wydaje się, aby przyniosło to skutek, może poza twardym elektoratem, tym bardziej że wiele wskazuje, iż jeszcze dużo ciekawych historii związanych z prezesem IPN może wypłynąć w najbliższym czasie.

Klaudiusz Slezak opowiada o atmosferze, w jakiej przebiegały obrady sejmowej komisji sprawiedliwości, na której to Karol Nawrocki - wbrew wcześniejszej deklaracji - oczywiście się nie stawił, ale za to jego koledzy dzielnie walczyli (bo godnym zastępowaniem raczej nie da się ich zachowań nazwać). Będzie także o fundamentalnych problemach sejmowych Marka Jakubiaka, z których zwierzył się publicznie Szymonowi Hołowni, a ten jako marszałek sejmu, wykazał dość szybko skutecznością, przynajmniej w jednej kwestii. Wspomniany już kandydat Trzeciej Drogi, mający niezmiennie duży apetyt na urząd prezydenta, postanowił udowodnić swoją skuteczność na arenie międzynarodowej nie czym innym niż właśnie stworzoną wraz z czternaściorgiem szefów parlamentów innych państw książką kucharską.

Będzie o spotkaniu Donalda Tuska z sojusznikami, dotyczącym oczywiście kwestii wojny w Ukrainie i o tym, co dla mediów prawicowych miało tam najważniejsze znaczenie... Czy wspólna konferencja i kolejne wezwanie do zawieszenia broni, co ważne przy wsparciu USA, tym razem ma szanse przynieść jakieś efekty? Co zrobi Rosja?

Na koniec dr Katarzyna Kasia i Klaudiusz Slezak zastanawiają się jaką rolę w samym kościele, jak i być może w polityce międzynarodowej może odegrać świeżo wybrany papież Leon XIV? Czy amerykańskie pochodzenie może mu pomóc np. we wpływaniu na Donalda Trumpa i jego politykę? Czy opowie się on wprost po stronie Ukrainy, czego nie umiał do końca zrobić jego poprzednik?