Poszukiwacze politycznego złota 160

"Polska 2025?"

W zeszłym tygodniu dużym echem odbiły się dwa głosowania w Sejmie, a dokładniej sposób, w jaki zagłosowali członkowie Polski 2050. Dotyczyły one kwestii przywrócenia dwóch godzin religii do szkół oraz prezydenckiego projektu ustawy o CPK. Ponieważ znacząca (można rzec – decydująca) część posłów tej partii głosowała niezgodnie z planami własnego rządu, trudno dziwić się oburzeniu Donalda Tuska, wyrażonemu zaraz po tych wydarzeniach. O wyjątkowej irytacji premiera świadczył chociażby fakt, że bezpośrednio po głosowaniach udał się do gabinetu marszałka, który jednak nie zdołał przekonać go, że skierowanie projektu prezydenckiego do prac w komisji ma realny sens.

Dlaczego posłowie Polski 2050 głosowali w tak różny sposób? Jak poważnym problemem dla obozu rządzącego są dalsze prace nad projektem Karola Nawrockiego, który w wielu kwestiach znacząco różni się od planów realizowanych obecnie przez koalicję? Okazało się, że te nieszczęsne głosowania tylko zapoczątkowały lawinę nieoczekiwanych wydarzeń wokół Polski 2050.

Szymon Hołownia po posiedzeniu rady partii oznajmił, że nie będzie ubiegał się o stanowisko przewodniczącego ani o funkcję wicepremiera, ale za namową zebranych może zostać wicemarszałkiem Sejmu, gdy ustąpi z tego stanowiska na rzecz Włodzimierza Czarzastego. Kolejnym zaskoczeniem, zwłaszcza dla Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz, był wynik głosowania, które owszem wygrała, ale jedynie przewagą dwóch głosów – spodziewała się znacznie większego poparcia w swojej partii.

Ostateczną „wisienką na torcie” okazała się jednak decyzja Szymona Hołowni, który ogłosił, że zamierza ubiegać się o wysokie stanowisko w strukturach ONZ ds. uchodźców. Dr Katarzyna Kasia i Klaudiusz Slezak szczegółowo analizują kolejne sensacyjne zwroty akcji w Polsce 2050, zwracając uwagę zarówno na ich przyczyny (nie zawsze oczywiste), jak i możliwe konsekwencje – nie tylko dla samego ugrupowania, ale również całej koalicji rządzącej.

Czy jest szansa na utrzymanie jedności przy tak licznych podziałach wewnętrznych? Czy niespodziewana deklaracja startu Ryszarda Petru w wyborach na przewodniczącego może pokrzyżować polityczne plany Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz? A może pojawi się jeszcze kilku innych kandydatów? Co leży u podstaw decyzji Szymona Hołowni o czasowym wycofaniu się z polskiej polityki i czy nie obawia się on o los swojego projektu, jakim jest „Polska 2050 Szymona Hołowni”? Co dalej z koalicją – czy perturbacje wewnętrzne w jednej partii mogą zagrozić jej spójności? Prowadzący zastanawiają się także nad realnymi szansami Hołowni na objęcie tak wysokiego stanowiska w ONZ. Czy realnie ocenił swoje możliwości, czy może – jak już bywało – zgubiła go nadmierna pewność siebie?

Czy decyzja o starcie w ONZ rzeczywiście zapadła w ostatnich dniach, czy był to jednak od dawna przygotowywany poza koalicją scenariusz?

Równolegle do aspiracji Szymona Hołowni w tym tygodniu mogliśmy obserwować kolejne polityczne ambicje Rafała Trzaskowskiego – jakby dopiero „wybudzonego” po wyborach. Jeśli chcielibyśmy wierzyć, że poprzednie tygodnie spędził na konstruktywnej analizie swojej porażki z Karolem Nawrockim, to jego najnowsze diagnozy szybko rozwiewają te nadzieje. Wymienia on wiele czynników, które miały przyczynić się do przegranej: dziennikarzy, bezsensowne debaty czy zbyt agresywnych konkurentów. Zabrakło natomiast refleksji nad sobą, sposobem prowadzenia kampanii, a także wpływem działań (lub ich braku) rządu na jego odbiór społeczny.

Mając na uwadze, że rozwój bierze się z krytycznej analizy i wyciągania wniosków, warto zadać sobie pytanie: czy z taką postawą Koalicja Obywatelska ma szansę wygrać kolejne wybory? Czego jeszcze potrzebuje, by w końcu wyrwać się z pułapki samozadowolenia?

Będzie także o ustawie dotyczącej pomocy Ukraińcom i wprowadzonych przez nią zmianach, o elastyczności poglądów części radnych warszawskich, którzy niespodziewanie ulegli prezydentowi miasta w sprawie nocnego zakazu sprzedaży alkoholu. Nie można przemilczeć też finału serialu o doprowadzeniu Zbigniewa Ziobry przed komisję ds. Pegasusa, który w końcu został przez nią przesłuchany. Czy wniosło to coś nowego? Czy faktycznie warto było czekać tyle miesięcy?

Będzie również o prokuraturze, która nie rezygnuje z prób uchylenia immunitetu Małgorzacie Manowskiej, o świeżo wprowadzonym systemie kaucyjnym, o nowym „podatku wojennym”, a także o niepewności dotyczącej dostępu Sławomira Cenckiewicza do informacji niejawnych. I wreszcie – o uchwalonej ponad podziałami tzw. ustawie łańcuchowej. Zdaje się, że zwierzęta pozostają jednym z ostatnich tematów, które wciąż potrafią jednoczyć polski Sejm.