Poszukiwacze politycznego złota 161

Szantaż czy strategia? Hołownia gra va banque

Minął kolejny tydzień, w którym jednym z najgorętszych tematów politycznych jest przyszłość Polski 2050. Po szokujących decyzjach Szymona Hołowni, zaskakujących wynikach wewnętrznych głosowań w partii, a jednocześnie, przed zbliżającymi się wyborami na nowego przewodniczącego, marszałek Sejmu postanowił jeszcze zawalczyć o stanowiska dla swojego ugrupowania. Wydaje się jednak, że forma, w jakiej przewodniczący Polski 2050 postanowił ogłosić swoje oczekiwania, a nawet roszczenia wobec rządzącej koalicji, pozostawia wiele do życzenia, gdyż nosi znamiona zwykłego szantażu.

Dr Katarzyna Kasia i Klaudiusz Slezak omawiają trudną, wieloaspektową sytuację partii Szymona Hołowni, komentują jego ostatnie decyzje i zachowania, a także wyjaśniają, skąd w ostatnim czasie tyle pozytywnych opinii o marszałku płynących z ust polityków opozycyjnych. Czy żądania przewodniczącego Polski 2050 są zasadne? Czy publiczny szantaż to na pewno skuteczny sposób komunikowania się oraz wywierania wpływu na Donalda Tuska? Czy mnogość kandydatów startujących w nadchodzących, wewnętrznych wyborach nie przyczyni się do jeszcze większych podziałów i walk frakcyjnych wewnątrz partii? Czy Szymon Hołownia ma jakiś plan B? I czy po – raczej bardzo prawdopodobnej – przegranej w wyścigu o stanowisko wysokiego komisarza ONZ nie postanowi ponownie ubiegać się o funkcję przewodniczącego, przekreślając tym samym plany pozostałych aspirantów? Jakie mogą być skutki tych licznych zawirowań w Polsce 2050 – już nie tylko dla samej partii, ale przede wszystkim dla trwania koalicji i zachowania większości w Sejmie przez obecnie rządzących?

Nie milkną echa zatrzymania przez wojsko izraelskie pomocy humanitarnej płynącej w ramach Globalnej Flotylli Sumud, tym bardziej że doszło do niego na wodach międzynarodowych. Wśród zatrzymanych znalazło się czworo Polaków, w tym poseł Franciszek Sterczewski. Prowadzący przypominają źródła eskalacji konfliktu pomiędzy Izraelem a Palestyną i omawiają tragiczną sytuację w Strefie Gazy, będącą efektem licznych, masowych nalotów, które w zasadzie zrównały ten obszar z ziemią, a dotychczasowi mieszkańcy są zmuszani do przesiedlania się – również do miejsc, które same są biedne i potrzebują pomocy. Mowa także o poświęceniu i pięknej misji organizacji „Lekarze bez Granic”, która właśnie w tym rejonie skupia obecnie swoją uwagę, ponieważ nie dociera tam żadna inna pomoc.

Czy reakcja polskiego rządu na zatrzymanie flotylli, w tym posła na Sejm, była adekwatna? Czy trwające rozmowy pokojowe pomiędzy Izraelem a Hamasem doprowadzą do uwolnienia wszystkich zakładników i zatrzymania ostrzału Gazy? Jakie są przyczyny braku odwagi zajęcia jednoznacznego stanowiska polskiej dyplomacji w tym konflikcie, a szczególnie powściągliwości w nazwaniu tego, czego dopuszcza się Izrael, ludobójstwem? Czy to ciągle zakorzeniony strach przed oskarżeniami o antysemityzm? A może powody tego milczenia są dużo bardziej przyziemne i wynikają z czystego pragmatyzmu – z faktu, że sprzęt wojskowy, który sprowadzamy z USA, jest kompatybilny właśnie z systemami izraelskimi, a nasze władze obawiają się, iż otwarta krytyka mogłaby zaszkodzić przyszłej współpracy?

Sprawą wzbudzającą wiele emocji jest także trwająca dyskusja, czy sąd powinien zgodzić się na wydanie do Niemiec Wołodymyra Ż., obecnie przebywającego w areszcie tymczasowym, zasądzonym na okres 40 dni. Był on poszukiwany europejskim nakazem aresztowania wydanym przez niemieckie władze federalne w związku z podejrzeniem sabotażu, zniszczenia mienia oraz wysadzenia rurociągu Nord Stream 2. Zgodnie z niemieckim prawem czyn ten jest zagrożony karą nawet do 15 lat więzienia.

Sytuacja zdaje się być bardzo trudna, a zarazem delikatna, gdyż z jednej strony Polska nie ma formalnych podstaw do odmowy przekazania zatrzymanego władzom federalnym Niemiec, z drugiej natomiast – czy w obecnej sytuacji wojny w Ukrainie mamy moralne prawo tak postąpić? Jak powinien zachować się polski sąd? I co postanowiłaby w tej sprawie dr Katarzyna Kasia, gdyby osobiście musiała podjąć decyzję?

Na koniec – o tym, dlaczego polscy naukowcy nie będą musieli się zastanawiać, co zrobić z Nagrodą Nobla, gdyż jej nie otrzymają. Co jest tego powodem? Jak to możliwe, że przy obfitości wspaniałych projektów naukowych wsparcie finansowe dostają tylko nieliczne? Jak mają się deklaracje i obietnice polityków dotyczące wspierania nauki i wdrażania nowych technologii do faktycznych działań, które miałyby zapewnić badaczom, konstruktorom i wynalazcom fundusze na wprowadzanie innowacyjnych rozwiązań w różnych dziedzinach? Metoda „na Czesława” niestety tego problemu nie rozwiąże...