Poszukiwacze politycznego złota 168

"Pokój" pisany cyrylicą"

W miniony piątek ujawniony został tzw. plan pokojowy, którego oficjalnym autorem miał być Donald Trump. Dokument zawierający 28 punktów bardzo szybko został nazwany „planem kapitulacji Ukrainy” i wywołał silne reakcje wśród jej sojuszników. Liderzy europejscy zareagowali niemal natychmiast i już w niedzielę w Genewie odbyło się spotkanie doradców ds. bezpieczeństwa narodowego Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec z przedstawicielami Ukrainy, Unii Europejskiej oraz Stanów Zjednoczonych.

Co wyniknie z tych rozmów? Czy oficjalne komunikaty faktycznie dają Ukrainie nadzieję, czy są jedynie „dobrą miną do złej gry”? Czyim interesom miał służyć pierwotny plan przedstawiony przez Stany Zjednoczone i czy uda się usunąć z niego najbardziej newralgiczne oraz niekorzystne dla Ukrainy punkty? I wreszcie – czy fakt, że Polska jako jedyna została w tym dokumencie wymieniona, powinien nas cieszyć, czy raczej niepokoić? Dlaczego Donald Trump wyznaczył tak krótki termin na podpisanie ewentualnego porozumienia i czy jego celem nie jest możliwość ogłoszenia „zakończenia kolejnej wojny” podczas czwartkowego Święta Dziękczynienia?

W kontekście niedawnej akcji dywersyjnej – a właściwie nieudanego zamachu – Donald Tusk zwrócił się w Sejmie do opozycji z pięciopunktowym apelem dotyczącym tego, jak nie szkodzić własnemu państwu. Reakcje prawicy nie zaskoczyły: krzyki, epitety i zagłuszanie. Dlaczego nawet w tak krytycznym momencie politycy nie są w stanie powściągnąć swoich antypatii i wspólnie skupić się na bezpieczeństwie kraju? Czy wynika to z niezrozumienia, nieodpowiedzialności, a może czystej głupoty? Nic bardziej nie cieszy Rosji niż podzieleni Polacy, więc dlaczego tak wielu wciąż tego nie rozumie i głosi kuriozalne tezy – jak choćby niezmiennie niezawodny w tym względzie Przemysław Czarnek?

Ważne przemówienie w Sejmie wygłosił również Radosław Sikorski. Choć dotyczyło ono ostatnich wydarzeń na kolei, trudno oprzeć się wrażeniu, że powstało tuż po 11 listopada – bezpośrednio odnosiło się bowiem do słów Karola Nawrockiego z jego wystąpienia: zarówno tych wypowiedzianych, jak i tych, których w nim zabrakło. Dlaczego prezydent uparcie szuka wroga na Zachodzie, nie wspominając o Rosji? Czemu w tak doniosłym dniu nie powiedział ani słowa o walczącej Ukrainie? Dlaczego zamiast jednoczyć obywateli, woli wskazywać część z nich jako wrogów Polski?

Po wielu miesiącach oczekiwania w końcu pojawiła się w Sejmie ustawa o asystencji. Klaudiusz Slezak przedstawia rozwiązania, które ostatecznie zostały w niej zawarte, przypomina długą historię dochodzenia do jej obecnego kształtu oraz opowiada o nowych elementach, jakie wprowadzono do projektu.

Dość niespodziewanie powrócił temat afery zwanej „willą plus”, czyli kontrowersyjnego sposobu dystrybuowania nieruchomości przez MEN za czasów Przemysława Czarnka. Zrobiło się o niej głośno, gdy dworek w Jadwisinie – który otrzymał od ówczesnego ministerstwa dotację na działalność edukacyjną – został wystawiony na sprzedaż. Na dodatek okazało się, że zamiast edukacji fundacja prowadziła tam czysto komercyjną działalność: escape room. Jak broni się Przemysław Czarnek? Czy uda się pociągnąć do odpowiedzialności osoby uwikłane w tę aferę?

Dr Katarzyna Kasia i Klaudiusz Slezak rozmawiają również o pierwszych decyzjach nowego marszałka, który rozpoczął urzędowanie mocnym akcentem: zakazem sprzedaży alkoholu w Sejmie. Czy to jedynie gest wizerunkowy, czy próba odwrócenia uwagi od innych – bardziej kontrowersyjnych – posunięć? Jak bardzo zmieni się styl prowadzenia obrad i kogo Włodzimierz Czarzasty nie chce zapraszać do swojego gabinetu?

Jarosław Kaczyński objeżdża Polskę i swoimi wystąpieniami potrafi wprawić w osłupienie. Liczne pomyłki i śmiałe tezy – jak ostatnia dotycząca rzekomego morderstwa Andrzeja Leppera – każą stawiać pytania o ogólną kondycję prezesa. A może to celowa, precyzyjnie dobrana narracja, kierowana do konkretnych grup wyborców? Co o tym sądzą prowadzący?

Po wielu miesiącach politycznej telenoweli można w końcu powiedzieć, że stało się to, co stać się musiało: Paulina Matysiak z partii Razem – zgodnie z decyzją ugrupowania – ostatecznie działa już osobno.