Poszukiwacze politycznego złota 170

"Prezes słabnie, marszałek atakuje"

W najnowszym odcinku dużo będzie o coraz bardziej rozwarstwionej strukturze PiS. Mnogość frakcji, osobiste spory, animozje i zaszłości oraz dodatkowe zagrożenia ze strony Pałacu Prezydenckiego zdają się prowadzić do momentu, w którym Jarosław Kaczyński zaczyna tracić kontrolę nad partią. Coraz wyraźniej widać, jak słabnie autorytet prezesa, a ostatnie gesty ewidentnego nieposłuszeństwa oraz wyraźnego wybijania się na niezależność ze strony Mateusza Morawieckiego ewidentnie ten proces wzmacniają. Klaudiusz Slezak szczegółowo opowiada o tym, co aktualnie dzieje się wewnątrz PiS — choć być może trafniejszym określeniem byłoby słowo „buzuje”. O znaczących nieobecnościach, konkurencyjnych spotkaniach wigilijnych, zaczepnych wpisach i medialnych występach, a także o próbach uspokajania sytuacji przez samego Jarosława Kaczyńskiego. Czy uda mu się, mimo tak wielu walczących frakcji, odbudować chociaż iluzoryczną jedność przed 2027 r.? Czy Mateusz Morawiecki ostatecznie uniezależnił się od jego wpływów i w przyszłości sam stanie się zagrożeniem? Czy za byłym premierem pójdą inni? Oraz czy prezes ma jeszcze siłę, aby zawalczyć o utrzymanie spójności partii i o siebie jako jej lidera?

Będzie o Szymonie Hołowni, który po przegranej rywalizacji na forum ONZ powrócił do Sejmu, jednak zdaje się być coraz bardziej zmęczony i zniechęcony polską polityką. Niechęć ta okazała się nawet większa od osobistej ambicji, gdy podtrzymał swoją decyzję o niekandydowaniu na przewodniczącego własnej partii, pomimo obaw, iż bez niego na czele może ona wkrótce się rozpaść. Liczba kandydatów na wspomniane stanowisko również jest dowodem na to, jak duże jest ryzyko, iż ambitny projekt, jakim była kiedyś Polska 2050, może nie przetrwać.

Podczas gdy Jarosław Kaczyński próbuje utrzymać partię w ryzach, a Szymon Hołownia rezygnuje z kierowania swoją, triumfatorem na scenie politycznej zostaje Włodzimierz Czarzasty, który — zgodnie z przewidywaniami wielu — postanowił, mimo licznych deklaracji, nie ustępować miejsca młodszym i po raz kolejny kandydować na szefa partii. Jako wytrawny aktor sceny politycznej, chcąc ograniczyć wewnętrzne starcia na Lewicy, troje potencjalnych konkurentów uczynił wiceprzewodniczącymi i nazwał swoją ekipą. Naturalnie, od momentu ogłoszenia decyzji o starcie można było uznać, że wynik wyborów jest oczywisty. Nowy–stary przewodniczący Lewicy wygłosił orędzie, w którym wprost zapowiedział ostrą walkę z prezydentem, co mogłoby wskazywać, iż postanowił stać się swoistym „zbrojnym ramieniem” Donalda Tuska. Czy taka postawa marszałka faktycznie pomoże rządzącym? Czy Karol Nawrocki przejął się groźbami Włodzimierza Czarzastego? I jak długo taka konfrontacyjna postawa wobec rządu będzie powodowała wzrost jego poparcia w sondażach? Czy ostatecznie może się to obrócić przeciwko niemu samemu? Pytania te zdają się tym bardziej zasadne, że Karol Nawrocki jest już nie tylko w otwartym konflikcie z premierem, ale zaczyna psuć się także jego współpraca z Władysławem Kosiniakiem-Kamyszem, a nazbyt konfrontacyjna postawa prezydenta zaczęła narażać wizerunek Polski jako poważnego państwa — skoro przedstawiciele Kancelarii Prezydenta nie wpuścili polskiego attaché na spotkanie z delegacją amerykańską w Pentagonie. Być może warto byłoby przypomnieć sobie i wdrożyć hasło wyborcze „Po pierwsze Polska!”, bo na razie praktyka wskazuje — parafrazując — na: „po pierwsze ja i moja kancelaria”.

Będzie także o kontrowersyjnej publikacji w „Gazecie Wyborczej”, która wywołała oburzenie u prowadzących. Co jest jego powodem? Czy naprawdę można protestować przeciw czemuś, a po przejęciu władzy postępować podobnie i nie rozumieć, że tak nie wolno?

Po raz pierwszy od czasów śp. Lecha Kaczyńskiego w Pałacu Prezydenckim nie odbyła się uroczystość zapalenia świec chanukowych. Dr Katarzyna Kasia i Klaudiusz Slezak rozmawiają o możliwych powodach takiej decyzji, jej konsekwencjach oraz komentują tę sprawę szerzej w obecnym kontekście międzynarodowym.

Będzie także o szokującym zachowaniu Wojciecha Skurkiewicza wobec Justyny Dobrosz-Oracz oraz o coraz częstszych atakach polityków na dziennikarzy.

Na koniec — o skandalicznych i przerażających słowach Grzegorza Brauna, który, jak się okazało, jest piewcą „suwerenności”, jaką car obdarowywał Polskę w czasach zaborów, a którą — według niego — Unia Europejska nam odbiera. Jak nieodpowiedzialne i niebezpieczne jest głoszenie takich tez? Czym może to grozić w przyszłości, szczególnie w aktualnej sytuacji wojennej? Jakie są powody wciąż rosnącego poparcia dla tak skrajnie faszyzującej i prorosyjskiej partii? I czy Polacy obudzą się na czas?