Poszukiwacze politycznego złota 172

Granice suwerenności

Z soboty na niedzielę świat wstrzymał oddech, obserwując spektakularną akcję sił specjalnych USA. Amerykanie najpierw zaatakowali wenezuelskie bazy wojskowe, a następnie pojmali prezydenta tego państwa – nieuznawanego przez opozycję oraz kraje demokratyczne – i w kajdankach przetransportowali go wraz z żoną do Nowego Jorku, gdzie usłyszał zarzuty, m.in. o narkoterroryzm.

Dr Katarzyna Kasia i Klaudiusz Slezak szczegółowo omawiają przebieg tych wydarzeń, osadzając je w szerszym kontekście historii Wenezueli oraz procesów politycznych, które miały tam miejsce i bezpośrednio doprowadziły do obecnej sytuacji gospodarczej. Choć trudno znaleźć kogoś, kto żałowałby samego Nicolása Maduro, cała operacja wzbudziła liczne kontrowersje i niepokój.

Czy nawet w sytuacji, gdy państwem rządzi dyktator, inne państwo ma prawo w tak otwarty sposób ingerować w jego suwerenność? Czy tak bezprecedensowe działanie nie stanie się zachętą – a być może nawet „alibi” – dla innych mocarstw imperialnych, takich jak Rosja czy Chiny, które należą do nielicznych państw potępiających porwanie prezydenta Wenezueli?

Pojawia się również pytanie o motywacje Donalda Trumpa. Czy ropa i surowce strategiczne są dla niego sprawą priorytetową? Czy jest gotów dalej ingerować w politykę i integralność terytorialną innych państw w celu pozyskiwania ich zasobów? Jak taka zmiana polityki może wpłynąć na samą Amerykę i czy w obliczu coraz częściej wprost komunikowanych planów imperialnych można jeszcze mówić o przywiązaniu do zasad demokracji?

Niestety prezydent USA niejednokrotnie pokazał, że mimo potoku często niewiele znaczących słów potrafi być konsekwentny w swoich działaniach. Prowadzący zwracają uwagę na kontrast dwóch niemal równolegle odbywających się wydarzeń: z jednej strony szczytu „koalicji chętnych” w Paryżu, utrzymanego w tradycyjnym, dyplomatycznym stylu, a z drugiej – spektakularnej i demonstracyjnej akcji Stanów Zjednoczonych.

Nie powinno więc dziwić, że europejscy przywódcy mieli poważny problem z komentowaniem tej sytuacji. Z jednej strony mieli do czynienia z dyktatorem, z drugiej – z jego porwaniem przez największego sojusznika Europy. Sytuację dodatkowo komplikują wypowiedzi Donalda Trumpa dotyczące Grenlandii. Nie są to bowiem wyłącznie deklaracje – prezydent USA powołał już specjalnego pełnomocnika ds. aneksji wyspy, co może budzić realny niepokój. Są to bowiem jawne groźby wobec jednego z państw NATO, ponieważ Grenlandia stanowi integralną część Danii.

Dr Katarzyna Kasia i Klaudiusz Slezak dyskutują o rzeczywistych intencjach, możliwych scenariuszach oraz potencjalnym ryzyku wybuchu konfliktu wewnątrz sojuszu w razie ewentualnego ataku Stanów Zjednoczonych na wyspę. Czy Donalda Trumpa cokolwiek może powstrzymać przed tak ryzykownym krokiem? Czy Ameryka rzeczywiście potrzebuje tych zasobów do tego stopnia, by konfrontować się nawet z własnymi sojusznikami? I czy tego rodzaju bezprecedensowe działania mogą w przyszłości doprowadzić go do utraty władzy?

Będzie także mowa o tym, w jaki sposób zdjęcia z zatrzymania wenezuelskiego dyktatora zostały wykorzystane w krajowych rozgrywkach politycznych przez nieodpowiedzialnych polityków i wątpliwych dziennikarzy. Czy polskie politykierstwo ma jakiekolwiek granice? Czy osoby zasiadające w Sejmie nie rozumieją powagi sytuacji i tego, że nie jest to temat do politycznych igrzysk? Czy choć przez moment zastanowili się nad konsekwencjami swoich sugestii i nawoływań?

W programie pojawi się również omówienie ustaleń paryskiego szczytu oraz roli Polski w „koalicji chętnych”. Poruszony zostanie także temat ubiegłotygodniowej awantury wokół Państwowej Inspekcji Pracy, do której doszło podczas posiedzenia rządu, oraz przyczyn gniewu Donalda Tuska.

Na zakończenie prowadzący przyjrzą się przyszłotygodniowym wyborom przewodniczącego ugrupowania Polska 2050 Szymona Hołowni – jakkolwiek kuriozalnie brzmi to dziś dla wielu obserwatorów. Jaki plan na pokonanie hipotetycznej faworytki, Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz, mają pozostali kandydaci? Czy ich cichy sojusz ma szansę zakończyć się zwycięstwem osoby, wobec której nie trzeba będzie obawiać się zbyt bliskiej współpracy z rządem i premierem? I czy w razie porażki ugrupowanie to ulegnie dalszej, nieodwracalnej erozji politycznej?