Poszukiwacze politycznego złota 173

Twardy miękiszon

Najnowszy odcinek rozpoczyna się omówieniem dość groteskowego wywiadu, jakiego Zbigniew Ziobro był uprzejmy udzielić redaktorowi Terlikowskiemu na antenie radia RMF. Nie dość, że zawarte w nim są liczne tezy i porównania niezgodne z prawdą, a momentami wręcz oburzające, to dodatkowo mógł on wzbudzić wątpliwości co do pewności azylu dla byłego ministra sprawiedliwości i jego małżonki. Ziobro nie pamięta, kiedy złożył wniosek o azyl, nie posiada fizycznie dokumentu, który by go potwierdzał, a do tego stawia zaskakujące tezy, w pewnym sensie gloryfikujące stan wojenny. Czy uda mu się obronić resztki wizerunku budowanego latami i czy jest jeszcze w stanie przebić się ze swoją narracją do wyborców, skoro nawet klubowi koledzy mówią wprost, że szkodzi partii? Jakie kroki podejmie Sejm w związku z azylem? I jak – zdaniem prowadzących – będzie wyglądała jego przyszłość na obczyźnie?

Od tygodni komentowana jest również dynamiczna sytuacja w Polsce 2050 Szymona Hołowni (jeszcze), gdzie trwają wewnętrzne rozgrywki, walka o władzę w partii oraz liczne „wojenki” podjazdowe, z oskarżeniami o zdradę włącznie. Gdy wydawało się, że po wyborach przewodniczącej partii sytuacja choć trochę się uspokoi i zacznie klarować wizja przyszłości ugrupowania, na przeszkodzie stanął system do głosowania i nie udało się wyłonić zwyciężczyni. Jedyne, co wiadomo, to fakt, że do drugiej tury weszły dwie kobiety. I tu sytuacja zaczyna się jeszcze bardziej komplikować z powodu różnicy zdań wewnątrz ugrupowania co do tego, w jaki sposób problem rozwiązać. Równolegle do zgłoszenia sprawy do ABW toczy się bowiem dyskusja, czy należy powtórzyć drugą turę wyborów, czy może unieważnić oba głosowania i rozpocząć proces wyborczy od nowa. Jakby zwrotów akcji było jeszcze mało, wykorzystując obecną sytuację bezhołowia, „cały na biało” wkracza ojciec partii – Szymon Hołownia – wysyłając sygnał: „bo jak nie ja, to kto?”. Telenowela w Polsce 2050 trwa zatem nadal i raczej nikt nie jest dziś w stanie przewidzieć, co wydarzy się w kolejnym odcinku.

Było już o grotesce i kompromitacji, jednak zdarzają się sytuacje, na których określenie po prostu brakuje słów. Do takich należy to, co wydarzyło się na Jasnej Górze. Od lat w tym symbolicznym – nie tylko dla wierzących – miejscu dochodziło do scen je bezczeszczących, jednak spotkanie Karola Nawrockiego z kibolami, okrzyk „czołem kibice!” oraz jego uściski z przedstawicielami świata przestępczego zdają się stanowić swoiste przekroczenie Rubikonu. Co jeszcze musi się tam wydarzyć, by mityczny „dumny, katolicki naród” otworzył oczy? Na kanwie tego wydarzenia prowadzący puszczają wodze fantazji i – w związku z zachodzącymi zmianami – przedstawiają swoje pomysły na to, jak nowy styl można by implementować również w życiu parlamentarnym.

Pozostajemy przy prezydencie, który irracjonalnie powoływał się na „Rok 1984” George’a Orwella przy kolejnym wecie – tym razem ustawy wdrażającej unijny akt o usługach cyfrowych (DSA). Choć jej głównym celem jest zwiększenie ochrony w internecie przed nielegalnymi treściami, zwyciężył wolnościowo-konfederacki światopogląd głowy państwa. Dr Katarzyna Kasia i Klaudiusz Slezak rozmawiają zarówno o sensowności, jak i o palącej potrzebie wdrożenia tych przepisów oraz o możliwych konsekwencjach ich zawetowania. Dlaczego ochrona w internecie jest tak ważna, szczególnie dla młodych pokoleń? Czy prezydent nie rozumie, że wolność w sieci nie oznacza totalnej nieodpowiedzialności i bezkarności? Czy rząd znajdzie rozwiązania, by – mimo sprzeciwu Pałacu Prezydenckiego – przepisy te funkcjonowały w polskim systemie prawnym?

Będzie także o spotkaniu literackim Andrzeja Dudy i Karola Nawrockiego, którzy grę słowną tytułami – już istniejącymi i dopiero planowanymi – rozwinęli do takiego poziomu, że można się pogubić, kto jest kim, a kto kim nie jest. Były prezydent, trzeba przyznać, „sprzedaje się” lepiej niż jego książka i chętnie bryluje w mediach. Przykładem jest ostatni wywiad u redaktora Rymanowskiego, podczas którego Andrzej Duda wprawił w osłupienie nawet tak doświadczonego dziennikarza – i to nie raz. Tego nie da się opowiedzieć, tego trzeba posłuchać. Radio Zet miało zresztą swoiste żniwa polityczne w ostatnich dniach, bo u redaktora Zaborskiego dość spektakularną medialną wpadkę zaliczyła Marta Cienkowska.

Gorącym tematem tygodnia była również kwestia podpisania umowy UE–Mercosur, przeciwko której protestowała większość polskich rolników. Mimo zapowiedzi nie udało się Polsce zbudować w Unii Europejskiej mniejszości blokującej, za co dziś dwie główne strony konfliktu politycznego wzajemnie się obwiniają. Jak bardzo ta umowa zagraża polskim producentom żywności? Czy ma jakiekolwiek pozytywne strony? I czy rządzący będą w stanie stworzyć prawo wewnętrzne, które skutecznie zabezpieczy polski rynek?

Powraca także temat awantury wokół ustawy rozszerzającej uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy, której koalicjanci ponownie mają się przyjrzeć i wypracować wspólne stanowisko.

Ujawnienie skandalicznej sytuacji w Policji, gdzie przełożony zgwałcił podległą sobie funkcjonariuszkę, odbiło się szerokim echem na sali sejmowej. Niestety nie w taki sposób, jakiego należałoby oczekiwać. Tragedia ta – nie pierwsza zresztą w tym środowisku – została wykorzystana jako paliwo polityczne. Prawica, obarczająca winą ministra spraw wewnętrznych i oskarżająca obecnie rządzących o tuszowanie sprawy, zdaje się zapominać, jaka „transparentność” obowiązywała podczas jej własnych rządów. Zamiast skupić się na tworzeniu realnych rozwiązań prawnych i procedur zapobiegających podobnym zdarzeniom w przyszłości, parlament ponownie ugrzązł w tradycyjnej politycznej nawalance.

Na koniec – o kuriozalnym spotkaniu Donalda Tuska i Karola Nawrockiego, z którego w zasadzie nie wyniknęło nic nowego, oraz o Jarosławie Kaczyńskim, który po intensywnym „gaszeniu pożarów” w partii sam wydaje się coraz bardziej zgaszony.