Poszukiwacze politycznego złota 181

Pan się ogarnie, Panie Prezydencie...

Odkąd w wyborach zwyciężył Karol Nawrocki, nieustannie pokazuje nam, iż dawne standardy, z jakimi dotychczas kojarzył się powszechnie tzw. format prezydencki, są już nieaktualne. Nie milkną echa jego ostatniego ataku na dziennikarza, który spytał, czy już mu nie przeszkadzają bliskie kontakty Viktora Orbana z Władimirem Putinem. Pomijając fakt, iż pytanie to jest jak najbardziej rozsądne i logiczne, to zachowanie Karola Nawrockiego - zarówno werbalne, jak i mowa ciała - sprawiało wrażenie jakby na moment się zapomniał i mentalnie z garnituru wskoczył w dres. Autentyczność w polityce jest w prawdzie pożądana, ale czy na pewno o taki jej rodzaj chodzi? Czy z prezydenta naturalnie wyszła natura kibolska, czy może jest to efekt uboczny zapatrzenia w Donalda Trumpa i tego, jak on się odnosi do dziennikarzy? A może to nowa taktyka wywierania wpływu na nieprzychylne media, by każdy z pytających najpierw się zastanowił, czy mu się to opłaca, bo nie wiadomo, jaka będzie reakcja głowy państwa?

Pewnym siebie (i słuszności wygłaszanych przez siebie tez) politycznym graczem jest także Przemysław Czarnek, który niestrudzenie wykrzykuje na spotkaniach swoje poglądy - w mniej lub bardziej barwny sposób. Czy polska polityka teraz już tak ma wyglądać, że zawsze musi ktoś na nas krzyczeć? Czy Polacy naprawdę dają się na to nabrać i bezrefleksyjnie uznają agresywne wrzaski za prawdę? I czy Jarosław Kaczyński może być pewny lojalności nowego kandydata na ewentualnego premiera?

Wraca temat Polski 2050, która po długim okresie tragifarsy obecnie przeszła już raczej w fazę czysto komediową. Czy nazwisko Hołownia jest równe majestatem do Rzeczypospolitej? Co się daje skandować a co nie? Czy ktoś jeszcze w tym ugrupowaniu ma instynkt samozachowawczy, aby zatrzymać tę falę kompromitacji?

Dr Katarzyna Kasia i Klaudiusz Slezak omawiają niezrozumiałą podróż Karola Nawrockiego i jego poparcie dla Viktora Orbana - politycznego przyjaciela Władimira Putina, który to jest (przynajmniej oficjalnie) naszym wrogiem. Jak prezydent łączy tę dychotomię między deklaracjami słownymi z przeciwstawnym zachowaniem i pośrednim wspieraniem wroga Polski? Prowadzący szukają odpowiedzi na pytanie, po co w ogóle tam pojechał? Co to oznacza i czym grozi? Do jakich wniosków doprowadza analiza ostatnich działań Karola Nawrockiego - od zawetowania SAFE, poprzez ciągłe antyeuropejskie wypowiedzi, aż po bratanie się ze skrajną, nacjonalistyczną prawicą, której wyraźnie bliżej do wschodu niż zachodu? O błędnym rozumieniu znaczenia słowa "suwerenność", o nieprzewidywalności Donalda Trumpa i o tym, kto ma największe powody do radości, obserwując prawicowe dążenia "niepodległościowe"?

Będzie także o wyroku NSA nakazującym uznanie faktu zawarcia małżeństwa jednopłciowego za granicą i dokonania transkrypcji tegoż aktu przez Urząd Stanu Cywilnego. Czy to przełomowy wyrok dla par homoseksualnych? Czy może precedens dotyczący tylko tej pary?

TSUE także zaskoczyło najnowszym orzeczeniem, w którym z jednej strony stwierdził, że nie można podważać niezawisłości sędziego tylko na podstawie bycia "neosędzią", ale równocześnie, że sądy krajowe mają możliwość oceniania i weryfikowania niezawisłości sędziów. Konstatacja w zasadzie jest taka, że Polska musi w końcu uporządkować swój wymiar sprawiedliwości. Niejasność tego wyroku spowodowała ciekawe zjawisko: każda ze stron politycznych skupiła się na tej części wyroku, która jej się podoba i w sumie wszyscy czują się wygrani. Na koniec o sprytnym planie Władysława Kosiniaka-Kamysza, który chce sprawdzić zarówno realne podstawy propozycji prezydenta mającej zastąpić program SAFE, a przy okazji zweryfikować prawdziwe intencje tegoż. Czy ten polityczny manewr odsłoni, o co chodzi Karolowi Nawrockiemu i okaże się celnym strzałem? Co prowadzący sądzą o tym pomyśle? I dlaczego dr Katarzyna Kasia uważa, że Adam Glapiński jest skazany na Trybunał Stanu?