Stulecie dziwów 259

Dokładnie za tydzień wypada 17 stycznia. Przed 1990 rokiem określało się tę datę mianem „Dzień wyzwolenia Warszawy”. Ale w efekcie zatrzymania ofensywy Armii Czerwonej latem 1944 roku, w styczniu 1945 roku wojska radzieckie i oddziały I Armii Wojska Polskiego zajęły po prostu opuszczone przez Niemców opustoszałe morze ruin, gdzie w płytkich grobach i niepogrzebanych leżało pod śniegiem około 200 tysięcy zwłok. Jadwiga Boryta, przedwojenna aktorka, która wkrótce zacznie kierować ekshumacjami, znajdzie się w lewobrzeżnej Warszawie 20 stycznia i napisze: „Przez cały ciąg wędrówki [od ulicy Leszno do Placu Zamkowego] nie spotykamy nikogo. Wymarłe miasto”. 

O jednym z największych dziwów XX wieku – ponownym zamieszkaniu stolicy, której, racjonalnie rzecz traktując, nie sposób było odbudować, co jednak zrobiono – opowie w audycji z cyklu "Stulecie dziwów" prof. Jacek Leociak, historyk literatury i varsavianista (wymieniam tylko część specjalności naszego Gościa). 

Zapraszamy, Kacper Siedlecki i ja, 
Jerzy Sosnowski

Playlista audycji:
Nat King Cole - Straighten Up and Fly Right
Maurice Chevalier - Fleur de Paris
Albert Harris (Aaron Hekelman) - Piosenka o mojej Warszawie
Mieczysław Fogg - Ciemna noc
Janusz Poplawski - Gdybym mial milion